ruminate

Thursday, April 13, 2006

ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ


Μου τηλεφωνησε η Φαιδρα.

"-- Ελα να με παρεις. Θα παμε για φαγητο... θελω να σου γνωρισω καποιον."

Εμενε Ρυ ντε Σαιντ Περ, στο Σαιν Ζερμαιν. Μια βραδυα στην Ελλαδα την σηκωνα να χορεψουμε και μετα καθοταν και με "ανελυε" με τις φιλεναδες της! Και τοτε και τωρα ηταν το κοριτσι με τα μαυρα.


"-- Δεν θα περασουμε απο το ποταμι, να δουμε τις αποχρωσεις του γκριζου?", την πειραξα.

Ειχα πει σε παρεα οτι τα κτιρια πανω στο ποταμι παιρναν το σουρουπο διαφορες αποχρωσεις του γκριζου -- και γελασαν και με ειπανε φαντασιοπληκτο. Μεχρις οτου καποιος εδεησε να κυτταξει -- και τις ειδε, τις ευλογημενες τις αποχρωσεις! Φαντασιοπληκτος, παρατηρησα εμβριθως, που ξερετε, ισως και να ειμαι... αλλα οι αποχρωσεις αποχρωσεις.

"-- Οχι, ειναι προς τα κει"

"-- Ντινε αν βιλ?"

Βιβλιο που της αρεσε, αλλα παλι δεν εδωσε συνεχεια.

Ηταν συλλογισμενη, κατι την ετρωγε. Δυο λογια μου ειπε ολα ολα. Ο Κλεοβουλος ηταν αρχιτεκτων. Μελετες του για την πολη προκαλεσαν αισθηση στους ντοπιους και βραβευτηκαν.


Φτασαμε... ομορφο, παλαιο κτιριο. Ο Κλεοβουλος προσχαρος ανθρωπος, γαληνιος, με ανετους και φιλικους τροπους. Ηλθε σε λιγο και μια Γαλλιδα, η Μπριζιτ.

Η Φαιδρα καθε τοσο επαιρνε τον Κλεοβουλο κατα μερος και τουλεγε... τουλεγε... με εμφαση κιολας. Περιεργο... Στραφηκα προς την Μπριζιτ.


"-- Βουζ αιμε ντονκ Φραϊμπουργκ?"

Αιφνιδιαστηκε!

"Μαι... κομαν φαιτ βου α σαβουαρ??"

Χαμογελασα και της εδειξα στην εταζερα μια καρτ-ποσταλ με εικονα του πανεπιστημιου του Φραϊμπουργκ. Τετοια αλματακια φτιαξανε τη φημη του Γουλιελμου της Μπασκερβιλ. Χαλαρωσε... μιας και δεν ειχα υπερφυσικη ικανοτητα να διαβαζω μυχιες σκεψεις.


Στο τραπεζι. Οσο τρωγαμε ο Κλεοβουλος γινοταν ολο και πιο ανοιχτος και γελαστος... ενω το προσωπο της Φαιδρας ολο και σκοτεινιαζε. Τι συνεβαινε? Την κυτταζα αλλα απεφευγε το βλεμμα μου, τα ματια στο πιατο της.

Οταν τελειωσαμε ο Κλεοβουλος σηκωθηκε και εφερε και ακουμπησε στο τραπεζι με ενα "ντουπ!" μια βαρεια πλακα Βελγικη σοκολατα.

Η Μπριζιτ φανηκε να δυσφορει, ενω το προσωπο της Φαιδρας πηρε αποχρωση του γκριζου.

Ο Κλεοβουλος, παντα χαμογελαστος, γυρισε προς εμενα.

"-- Θα φαω την μιση, σιγα-σιγα...", μου ειπε ηρεμα, "..και σε μια ωρα περιπου θα πεσω λιποθυμος"


Περασαν μερικες στιγμες μεχρι να τον καταλαβω.

Και ξαφνικα ενοιωσα ενα σκιρτημα, ενα σπασμο. Ζητησα συγγνωμη, σηκωθηκα, εφτασα στο μπανιο εγκαιρως -- και εκανα εμετο.

Ακατασχετα. Το ενα κυμα μετα το αλλο... το σωμα μου επαναστατουσε, μια δινη ζαλης και αυτονομων σπασμων.



Γυρισα στο τραπεζι. Οι γυναικες ασαλευτες, σαν υπνωτισμενες. Ο Κλεοβουλος χαμογελουσε ακομα πιο πλατια, και τα ματια του ελαμπαν.


"-- Ευχαριστω!", εγειρε και μου ειπε.

Και παλι,

"-- Σ'ευχαριστω για τον εμετο σου."

Ελληνικα που καταλαβε και η Μπριζιτ.



Ηταν αποκαλυψη, μικρα Επιφανεια. Αγαπη, μισος, εχθρα, φιλια, θαυμασμος -- για ολα τα της φιλοτητος και του νεικους το λογικο μας καλλιστα μπορει ναχει μεσα του υστεροβουλιες, κινητρα κρυφα... κι οχι παντα συνειδητα. Ναι, το μυαλο μας μπορει και να λεει ψεμματα. Τα σωθικα μας ομως οχι. Τα σωθικα μας ζουνε μονον την εγγενη τους αληθεια.

Ο οργασμος, ανεξελεγκτοι κλονισμοι σε ηδονικες ριπες, ειναι μια τετοια ριζικη αληθεια. Να ομως που μου δοθηκε και γνωρισα και μιαν αλλη! Συμπονοια, συμ-παθεια για ανθρωπο, αυθορμητη και αυτονομη, απο τα εγκατα βαθεια. Που δεν ηξερα οτι ειχα μεσα μου.


Για ποιο πραγμα ακριβως? Για αξια, μορφωση και καλαισθησια πιασμενες στα δοκανα του σωματος? Για την ηρεμη αποδοχη του αυτης της εξαρτησεως του? Για την απελπισια και τον σπαραγμο της Φαιδρας, που τον αγαπουσε τρελλα?... βουβη κραυγη της η σουαρε ολοκληρη, "Βοηθεια!"?


Βοηθησα αραγε? Ανακλαστικα, και κατα το λιγο που μπορουσα?



"-- Παλι εγινα ρεζιλι εξ αιτιας σου", ειπα στη Φαιδρα μετα.


Ε, τουλαχιστον καταφερα να την κανω για μια στιγμη να χαμογελασει...

12 Comments:

Blogger Composition Doll said...

Chapeau, monsieur, chapeau...

12:23 AM  
Blogger Composition Doll said...

Και, βέβαια, "τα σωθικά" το ενδεδειγμένο πρώτο post για ένα blog με τίτλο "ruminate"/

Καλή αρχή!

:)

12:26 AM  
Blogger ambrosiac said...

Ευχαριστω, Ντολλ!

...εκει που τα ξαναπερναμε,

"e che il tempo ci passa,
e ci passa sopra",

με το κρασι του επιδορπιου στο χερι.


"--Σ' ευχαριστω για το σχολιο σου!", και γω :)

σ' αυτην την ησυχη γωνια,

μια στερνα που διδασκει τη σιγη/
μεσα στην Πολιτεια τη φλογισμενη

12:02 AM  
Blogger Composition Doll said...

Όσο για το Shine on, you crazy diamond, σε ζηλεύω θανατερά που το είδες να ετοιμάζεται να φτάσει σ' εμάς.

Παραμένει το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών.

12:34 AM  
Blogger ambrosiac said...

Ομολογω οτι δεν το _ειδα_ ... απλως ξερω ιστορια του ροκ. Με τον φιλο μου τον "Αραμι" καναμε και DJλικι -- να μην ξερουμε το υποβαθρο του τι παιζουμε?

Αλλο all-time great ειναι το "Love will tear us apart" (Joy Division). Για να φτιαξουν εξωφυλλο χαραξαν τον τιτλο σε μια σιδερενια πλακα και την αφησαν δυο μηνες σ' ενα χωραφι, να την τρωει ο καιρος και η βροχη.

Ακουγα ραδιο-συνεντευξη καποιου των Pink Floyd. Τον ρωτησαν, 'απο ποιο σημειο και περα, λετε, παψατε να ειστε συγκροτημα και γινατε θεσμος?" :)

Ειχα δηκτικη διαθεση και μουρμουρισα

"The Dark Side of the Moon ;) "


Τι απαντησε?

"-- The Dark Side of the Moon" !!

:)

1:07 AM  
Blogger Composition Doll said...

Γράψε...

:)

1:33 PM  
Blogger Composition Doll said...

Άντε.... γράψε...

5:59 AM  
Blogger ambrosiac said...

...και που δεν εγραψα!!

χι χι


Και σε σενα βεβαια :)

10:48 AM  
Blogger ambrosiac said...

Α -- εδω εννοεις? :-O


Ενα τετοιο, "αργο" μπλογκ εχει αλλη λειτουργια. Δεν ερχεται κοσμος εδω μεσω λινκς -- γιατι λινκ δεν υπαρχει κανενα. Υπαρχει μονο το ονομα μου, υπογραφη, ανα την μπλογκοσφαιρα. Να που η Κουκλα η Πολυσυνθετη τοκανε κλικ, ηλθε, και μιλησαμε και μιλαμε!

ΑΥΤΗΝ την λειτουργια λατρευω. "Ψυχη, ει μελλει γνωσεσθαι εαυτην, εις ψυχην αυτη βλεπτεον". Τετοιες αλληλοεπιλογες ειναι ατιμητες.


"Εις εμοι μυριοι"


...εδω, Μια!

11:02 AM  
Blogger ambrosiac said...

...και χατηρι της δε χαλαω!...

"Γραψε!"

...γραφω :)

11:09 AM  
Blogger Composition Doll said...

ανυπομονώ!

:)))

8:38 PM  
Blogger dianathenes said...

Επιβάλλεται να γράφεις πιο συχνά... :)

10:19 PM  

Post a Comment

<< Home